Things About Music (15): Sophia @ Handelsbeurs.

Sophia-2016-770x549

Hoog bezoek in Gent voor fans van het indie-genre. Democrazy brengt deze avond (24/03/2017) Sophia naar de Arteveldestad. De handelsbeurs maakt zich op voor een stevige portie weltschmerz. Ik meng me in het publiek en komt zeer tevreden buiten.

Het geniale brein achter Sophia kent de muziekwereld al een hele tijd. Robin Proper Sheppard speelde in de jaren 80 nog bij de new waveband Society Line als keyboardspeler, maar verwierf vooral bekendheid met het stevigere werk van The God Machine. Na het tragische einde van deze band (één van de bandleden overleed) richtte Robin in 1996 zijn eigen groep op. Sophia werd meteen bij het debuutalbum (Fixed Water) gelauwerd om zijn authentieke en introverte songs over de schaduwkant van het leven. Eenzaamheid, de moeilijke omgaan met de dood en de liefde zijn een constante doorheen zijn nummers. Studio Brussel speelde in de beginjaren een grote rol in de opkomst van de groep. Veel nummers van Sophia zijn klassiekers voor fans van Duyster en de hechte band die Robin heeft met België is enkel nog maar versterkt doordat hij sinds een aantal jaar in Brussel woont. Na Fixed Water volgde kwaliteitsvolle albums elkaar op. Dit tot 2009, want na There are no Goodbyes kwam er een bezinningsperiode en vreesden fans dat het einde van Sophia naderde. Dit was buiten Robin gerekend, want na 7 jaar radiostilte bracht Sophia vorig jaar As We Make Our Way uit, een album waar erg hard naar werd uitgekeken.

Het concert stond logischerwijs om die reden vooral in teken van dit laatste album. Op de tonen van Unknown Harbours stapt de band richting het podium. Robin wordt deze tournee vergezeld door een aantal talentvolle Belgische muzikanten. Ik herken o.a. Bert Vliegen van Horses en Jesse Maes en Sander Verstraete van de beloftevolle noiseband Hypochristmutreefuzz. Meteen wordt het publiek getrakteerd op twee pareltjes uit het laatste album. Resisting is beklijvend vanaf de eerste noot. De band toont meteen zijn beste kwaliteiten. Snijdende gitaren, opbouwende drums en de emotionele teksten van Robin bezorgen me het eerste kippenvelmoment. Vervolgens is duidelijk dat Robin vasthoudt aan de volgorde op de cd. Hoogtepunten zijn de melancholische rillingen die ontstaan bij The Drifter, Don’t Ask en Baby, Hold On. De liefdespaden die Robin doorwandelt zijn niet bepaald bemoedigd, maar ze leveren wel al twee decennia wonderschone nummers op. Ook op de laatste plaat blijft het ondraaglijk verlangen naar de perfecte liefde doorschijnen. Toch klinkt alles hoopvoller dan vroeger. Robin is zichtbaar tevreden en amuseert zich op het podium. Dit was in het verleden vaak anders, toen zijn zelfbeklag soms meer zijn bindteksten dan zijn songs beheerste.

As We Make Our Way komt live zeer sterk over en moet zeker niet onderdoen voor de oudere albums. Nieuw is de duidelijke afwisseling tussen het hardere werk en de verstilde singer-song nummers. Bij het energieke California krijgen de gitaren een duidelijke hoofdrol. Bij het prachtige It’s Easy to Be Lonely en St. Tropez / the Hustle is een opbouwende muur van gitaren heel bepalend. Vaak is de vergelijking met postrock niet veraf en dat kunnen de fans van The God Machine zeker smaken. Ook nadat de nummers van het laatste album gepasseerd zijn, zet de rockerige trend zich verder. Het publiek wordt stevig verwend met oude klassiekers en onbekendere pareltjes want wat start met het stevige Bad Man wordt pas tien nummers later beëindigd met de meezinger I Left You. Tussendoor maakt Robin tijd vrij om een aantal mensen te bedanken. Ook Studio Brussel krijgt een eervolle vermelding, waarna hij de tonen inzet van het emotionele So Slow uit het debuutalbum. De woorden ‘But death comes so slow, When you’re waiting, When you’re waiting to be taken’ komen hard aan voor iedereen die in het verleden te maken heeft gehad met de strijd tegen ongeneeslijke ziekten. Ook met Ship In The Sand toont Sophia dat het gerust naast Elliot Smith en Nick Drake kan gaan staan in het rijtje van geniale singer-songwriters. De hoogtepunten blijven zich opstapelen. Het bekendste nummer van Sophia Oh My Love zingt iedereen enthousiast mee en met The River Song veroorzaakt een Wall Of Sound een heerlijk gevoel door je gehele lichaam. Sophia speelt in totaal twee uur en dit mocht van zowel Robin als het publiek nog een pak langer duren. Van een comeback gesproken! Dit is voor mij nu al een kanshebber voor het concert van het jaar. Thanks Robin!

Advertenties

Over toke300

Musician , Philosopher, Writer, ...
Dit bericht werd geplaatst in Things About Music. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s