Other (1): OPINIE: Een kafkaëske bureaucratie kan geen levens redden.

Ik wijk voor 1 post even af van mijn muziekfilosofie. Ik schreef een opiniestuk dat ik belangrijk vind om te delen.

Volgens het nieuwe boek ‘Borderline Times’ van psychiater Dirk de Wachter is de hedendaagse maatschappij een systeem waar de zwakkeren uit de boot vallen. Een samenleving die zelf ziek is en op een waanzinnige manier de hoeveelheid sterkere uitdunt. Het gevolg is een overvloed aan mensen die psychologische hulp nodig hebben. Onze samenleving plakt een angstwekkend etiket op iedere persoon. De ene is een succesvol gelukkige Vlaming, de ander een loser. Opvallend is dat er nog een andere vorm van etikettering in onze maatschappij aanwezig is, die minder wordt bediscussieerd: het administratief etiket van een gebeurtenis. Kijk bijvoorbeeld naar ons politiek beleid. Elke vergadering, elk gesprek, elke opvolging, elk woord wordt zorgvuldig bijgehouden. Controle en efficiëntie zijn de heilige wortels van deze gedachte. En zo is stilaan een derde wortel, de ethiek, ons redelijk redeneren, afgezaagd.

De kruin van de boom kennen we: tientallen kabinetten, honderden vergaderingen en duizenden laden vol met papieren die amper gebruikt worden. Geen maatschappelijke discussies die de agenda van de politici beheersen, maar de orde van de dag in de kabinetten, steeds verder weg van de man in de straat. Het Copernicusplan probeerde hier in 2000 verandering in te brengen. Meer democratie, minder administratie. De burger moest kunnen participeren in het beleid. Het mooie vooruitzicht dat volledig faalt. Bovendien zorgen de interne kabinetswisselingen na de vele regeringsproblemen ervoor dat de administratieve etikettering nog eens losjes wordt overgedaan. Wat kan ons die politiek nog schelen? Ik hoop dat je ‘veel’ zegt, want we moeten ons dringend de vraag stellen of in het hedendaagse systeem wel op tijd dingen kunnen veranderen die ethisch belangrijk zijn? Of heel concreet: wat als een resem administratief kopieerwerk een kind dat op sterven ligt haar laatste kansen ontneemt?

Ik maakte het zelf mee. Mijn beste vriendin kreeg het verdict ‘leukemie’. Plots lag haar leven in de handen van de donorbanken over de hele wereld. Want om haar beschadigde cellen te genezen, was een stamceltransplantatie noodzakelijk. Ze vond uiteindelijk geen perfecte match, maar moest het doen met een gelijkende donor. Een jaar geleden, verloor ze haar moedige strijd. De vraag die sindsdien door mijn hoofd spookt: Had ze meer kans gehad als er meer stamceldonors waren? Kon ik iets doen om de kans op een match te vergroten? Het antwoord is tweemaal ‘ja’. De wetgeving laat immers enkel heteroseksuelen toe om bloeddonor te zijn en sluit zo een aanzienlijke groep potentiële levensredders uit. Er kan dus iets gebeuren: één kleine ethische aanpassing van de wet. Dit liefst zo snel mogelijk want elke dag krijgen mensen hetzelfde oneerlijke verdict als mijn beste vriendin. Ik neem de proef op de som en trek op 18 september 2012 naar het kabinet van Minister van Volksgezondheid Onkelinx met het voorstel om holebi’s toe te laten stamcellen te donoren.

Het meest herkauwde argument komt als eerste uit de bus: omdat de kans op een besmetting met het HIV-virus  statistisch gezien hoger is bij holebi’s, mogen zij geen bloeddonors zijn. ‘Maar klopt dit ook voor stamceldonatie?’ Het blijft stil aan de andere kant van de tafel. Na een tijd, klinkt het enige antwoord dat ze kunnen geven: ‘De wetten van stamceldonatie zijn gekopieerd van bloeddonatie’. Punt. Gedaan. Iemand die moet doorgaan als de specialist ter zake vindt het een complexe kwestie en verandering in zo’n zaken duurt jaren. Wat een levensbedreigende flater! Kandidaten worden wekenlang gescreend voordat ze stamceldonor mogen worden, dus de kans dat iemand HIV doorgeeft via donatie is bijzonder klein. De kabinetschef weet zelfs niet of het HIV-virus wel degelijk langs stamcellen kan worden doorgegeven. De bureaucratische zucht naar efficiëntie heeft het gewonnen van de wetenschap en de ethiek. Tijdens het gesprek wordt alles heel nauwkeurig opgeschreven. Ik vraag me af in welke vergeten lade op het ministerie ik terecht ga komen?

Een eenvoudige ethische aanpassing van een bureaucratische wet, zo kunnen we levens redden. Maar ik bots meteen tegen een administratieve politieke muur. Er zijn andere prioriteiten, andere dingen die voorgaan. Maar wat gaat er dan voor een leven redden? De vergadering die na mijn gesprek is gepland? Is er niet iets grondig mis met ons politiek stelsel als de discriminatie van holebi’s bij bloeddonatie uitbreidt omdat de regel van bloeddonatie goed in de oren klinkt? Omdat het administratief makkelijker is? Al meer dan dertig jaar is verandering hier niet aan de orde. Het altruïstisch idealisme van velen wordt zonder meer de grond ingeboord.

Frustrerend.

Ik denk aan de andere slachtoffers van deze administratieve waan. Kunnen we het rechtvaardigen dat een oude man waardig wil sterven maar eerst dagen tot weken moet lijden, wachtend op een juiste handtekening op een administratief papier? Moeten onze politieke beslissingen niet wat menselijker worden?

‘Dus u, als het Ministerie van onze Volksgezondheid, laat geen levensreddende verandering toe?’ wil ik vragen. Ik zwijg, ik weet het antwoord: Het is niet complex omdat u onvoldoende informatie heeft, maar wel omdat het systeem zo vastgeroest is. Het draait niet zozeer om de vraag of holebi’s stamceldonor mogen worden of niet. Is het niet beangstigend dat een vraag van een burger met veel ja-geknik en naarstig noteren wordt beantwoord, maar daarna in een doofpot wordt gestoken? ‘Het lukt toch niet’, zou je denken. ‘Het vergt jaren voor er iets verandert en dan nog eens jaren voor het zich in de praktijk toont.’ Maar mijn beste vriendin heeft niet zoveel tijd gehad. Zij had die verandering één jaar geleden al nodig! Ik dacht dat het Ministerie van Volksgezondheid één prioriteit had: levens redden. Maar neen, er staan belangrijkere punten op de kafkaëske agenda. Welke? Geen idee. Misschien wel mediahysterie rond de varkensgriep of de EHEC-bacterie?

Nu de Nobelprijs voor de Geneeskunde dit jaar naar twee stamcelonderzoekers gaat en homorechten vaak onze aandacht krijgen, hebben politici en burgers er baat bij te investeren in meer onderzoek, zodat er prioriteiten gesteld kunnen worden. In de plaats van het organiseren van nog meer nutteloze administratieve vergaderingen of het uitvoeren van een arbitraire prioriteitspolitiek is dit wél dringend nodig.

Teleurgesteld wandel ik het kabinetsgebouw buiten. Bedankt voor uw tijd mevrouw Onkelinkx, u heeft de mijne al lang verspild.

Tomas  Serrien

Advertenties

Over toke300

Musician , Philosopher, Writer, ...
Dit bericht werd geplaatst in Other. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s