Things about Music (2): Mijn voorliefde voor postrock

Snijdende gitaren, lange hoge tonen en zweverige langdradige nummers. Heerlijk hoe postrock je op een langdurig avontuur naar de mysteries van het leven kan brengen. Mijn voorliefde voor deze rock georiënteerde muziek bestaat al heel lang. De vaak instrumentale muziek zit immers vol met leuke drumpartijen en omdat ik zelf een drummer ben kan ik mij daar wel in vinden. Tegenaccenten en 6/8e ritmes zijn veelvuldig aanwezig. Spannend zijn vooral de lange opbouwende geluidsmuren die je seconde per seconde meetrekt in een zweverig avontuur. Het laat je achter met een verwonderd liefdevol gevoel.

Als reactie tegen de Grunge, Stonerrock en Nu-metal, die vaak met een machogehalte op podium stonden, proberen ze met weinig expressieve podiumpresentatie, een filmachtig tafereel na te bootsen. Interviews zijn vaak uit den boze. Ze proberen muziek te maken die eerlijk is, recht uit het hart. Een filosofie die mij wel aanspreekt. Met deze post wil ik jullie overtuigen om een aantal pijlers in het genre na te gaan. Ik wil deze kort even aanhalen:

Slint

Slint wordt algemeen gezien als de grondlegger van het postrockgenre. Het album ‘Spiderland’ uit 1991 is wereldwijd geprezen en bevat 6 typische postrock nummers. Weinig zang, veel instrumenten en een vreemd obscuur sfeertje.

Reguliere albums: Tweez (1989) en Spiderland (1991)

Godspeed You Black Emporer!

Deze Canadese postrockband heeft een enorm originele sound gecreëerd doorheen de jaren. Ze combineren vooral slagwerk, gitaar, veel bassen en snaarinstrumenten om langdradige (soms 30min of langere) songs te maken. Hoewel ze geen vaste zanger hebben, komen er in sommige nummers wel stemmen voor. Tijdens optreden gebruiken ze telkens filmbeelden dat de sferische stijl benadrukt. De muzikanten staan erom bekend niet veel op te treden en nooit interviews toe te laten. Heerlijke muziek die je volledig in beslag neemt en laat rillen op je benen.

Reguliere albums : F♯A♯∞ (1997) , Lift Your Skinny Fists Like Antennas to Heaven (2000) en Yanqui U.X.O. (2002)

Explosions in the Sky

De band die wereldberoemd werd toen ze juist voor de aanslagen van 11 september 2001 een album getiteld ‘Those Who Tell the Truth Shall Die, Those Who Tell the Truth Shall Live Forever’ uitbrachten. Op de cover stond een vliegtuig met het opschrift: This plane will crash tomorrow’. Spijtig dat ze omwille van die reden bekend werden want de jaren erna en ervoor brachten ze wonderlijke muziek uit. Prachtig hoe deze vierkoppige band je op een sprookjesachtige tocht meeneemt doorheen verschillende gevoelswerelden.

Reguliere albums: How Strange, Innocence (2000) (heruitgebracht op 11 oktober 2005), Those Who Tell the Truth Shall Die, Those Who Tell the Truth Shall Live Forever (2001), The Earth Is Not a Cold Dead Place (2003), Friday Night Lights Original Soundtrack (2004), The Rescue (2005), All of a Sudden I Miss Everyone (2007), Take Care, Take Care, Take Care (2011)

Sigur rós

Sigur rós is een band die ik leerde kennen toen ik nog heel jong was. Hun eerste album bestond nog niet lang, maar had wel al een diepe indruk achter gelaten bij mij. Het prachtig IJslandse gezang, de diep doordringbare gitaargeluiden en de zware bassen raken je gehele lichaam en geest. Intussen is de band uitgegroeid tot een symbool van de postrock. Zeker checken dus!

Reguliere albums:  Von (1997), Ágætis byrjun (1999), ( ) (2002), Takk…(2005), Með suð í eyrum við spilum endalaust (2008), Valtari (2012)

The Album Leaf

The Album Leaf is één van mijn favorieten in het postrockgenre. Aanstekelijke drums, feeëriek gitaren, zachte keyboards en helder klokkenspel vormen een origineel geluid. Het is een soloproject van Jimmy Lavalle, afkomstig van de minder bekende band Tristeza. De laatste plaat werd voor mij de beste plaat van 2010! Een zware aanrader!

Reguliere albums: An Orchestrated Rise to Fall (1999), One Day I’ll Be on Time, Tigerstyle Records (2001), In a Safe Place (2004), Into the Blue Again (2006), A Chorus of Storytellers (2010)

Mogwai

De schotse band Mogwai is, net als Sigur Rós, bekender geworden bij het grote publiek. En niet onterecht. Ze slagen erin om een meer strakkere en hardere versie van postrock te produceren. Hun sterk gitaargeweld is daarin heel kenmerkend. Ook bij deze groep komt er nauwelijks zang aan te pas.

Reguliere albums: Young Team (1997), Come on die young (1999), Rock Action (2001), Happy Songs for Happy people (2003), Mr.Beast (2006), The Hawk is Howling (2008), Hardcore Will never die, but you will (2011)

Andere postrockbands die je zeker moet checken : Talk Talk, 65daysofstatic, Immanu El, God Is an Astronaut, Euphoria, Mono, Set Fire to Flames, Yo la Tengo, Wixel, Tortoise, We vs. Death, This Will Destroy You, A Silver mt.Zion, Balmorhae, Alfheimr, Forest swords, …

Ik hoop dat ik jullie heb aangezet om het prachtige genre verder te ontdekken!

Geniet ervan!

Tomas

Advertenties

Over Tomas Serrien

Musician , Philosopher, Writer
Dit bericht werd geplaatst in Things About Music. Bookmark de permalink .

4 reacties op Things about Music (2): Mijn voorliefde voor postrock

  1. roebindefreitas zegt:

    Dag Tomas,

    Je weet dat ik G!YBE en Silver Mt. Zion ook zeer hard weet te smaken. De bitumen in de Canadese ondergrond zorgen blijkbaar wel voor meer van dit raars want ik kan je alvast nog 2 namen doorspelen. Zie het als de elektronische variant van post rock. Ik weet niet als de namen je iets zullen zeggen, maar ga er zeker eens naar op zoek: Boards of Canada en Jesse Somfay.

    Beiden komen uit een ander tijdloos tijdperk. Waar BOCA een, denk ik, puur analoog affaire is, is Somfay de digitale evenknie. Wel hebben ze iets in gemeen met elkaar en met G!YBE. Veel nummers klinken alsof ze op cassette al net wat te veel zijn afgespeeld op een te oud toestel. You’ll like it.

    Ik kan je met plezier dit album aanraden van Somfay. Dat schokt en hapert maar een end door terwijl het beelden oproept van vergeelde postkaarten op de achterbank van een oude, Amerikaanse slee: http://www.archipel.cc/releases/cd/85?page=1

    Tu m’en diras des nouvelles!

    • toke300 zegt:

      Hey Sam! Dankje voor de tips! Boards of canada ken ik wel al langer maar die Somfay moet ik zeker eens bekijken! ik hou het bij! ik zal je laten weten wat ik ervan vond! Beste Groeten! Tomas

  2. Hartelijk dank! Ik kende het genre nog niet maar je enthousiasme en de video van The Album Leaf inspireren tot verder onderzoek.

    • toke300 zegt:

      Hey Hannie!
      Dankjewel. Laat me weten wat je ervan vindt na het luisteren van de albums :).
      Album leaf brengt me echt vaak tot de essentie van het schone. Ik krijg er altijd verschillende muziekfilosofische ideeen van.

      Groetjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s