BELANGRIJK: Nieuwe website.

Beste volgers,

Sinds vandaag heb ik een nieuwe website. Vanaf nu kan je mij volgen via http://www.tomasserrien.com.

Groeten

Tomas

Advertenties
Geplaatst in Philosophy Of Music | Een reactie plaatsen

Things About Music (15): Sophia @ Handelsbeurs.

Sophia-2016-770x549

Hoog bezoek in Gent voor fans van het indie-genre. Democrazy brengt deze avond (24/03/2017) Sophia naar de Arteveldestad. De handelsbeurs maakt zich op voor een stevige portie weltschmerz. Ik meng me in het publiek en komt zeer tevreden buiten.

Het geniale brein achter Sophia kent de muziekwereld al een hele tijd. Robin Proper Sheppard speelde in de jaren 80 nog bij de new waveband Society Line als keyboardspeler, maar verwierf vooral bekendheid met het stevigere werk van The God Machine. Na het tragische einde van deze band (één van de bandleden overleed) richtte Robin in 1996 zijn eigen groep op. Sophia werd meteen bij het debuutalbum (Fixed Water) gelauwerd om zijn authentieke en introverte songs over de schaduwkant van het leven. Eenzaamheid, de moeilijke omgaan met de dood en de liefde zijn een constante doorheen zijn nummers. Studio Brussel speelde in de beginjaren een grote rol in de opkomst van de groep. Veel nummers van Sophia zijn klassiekers voor fans van Duyster en de hechte band die Robin heeft met België is enkel nog maar versterkt doordat hij sinds een aantal jaar in Brussel woont. Na Fixed Water volgde kwaliteitsvolle albums elkaar op. Dit tot 2009, want na There are no Goodbyes kwam er een bezinningsperiode en vreesden fans dat het einde van Sophia naderde. Dit was buiten Robin gerekend, want na 7 jaar radiostilte bracht Sophia vorig jaar As We Make Our Way uit, een album waar erg hard naar werd uitgekeken.

Het concert stond logischerwijs om die reden vooral in teken van dit laatste album. Op de tonen van Unknown Harbours stapt de band richting het podium. Robin wordt deze tournee vergezeld door een aantal talentvolle Belgische muzikanten. Ik herken o.a. Bert Vliegen van Horses en Jesse Maes en Sander Verstraete van de beloftevolle noiseband Hypochristmutreefuzz. Meteen wordt het publiek getrakteerd op twee pareltjes uit het laatste album. Resisting is beklijvend vanaf de eerste noot. De band toont meteen zijn beste kwaliteiten. Snijdende gitaren, opbouwende drums en de emotionele teksten van Robin bezorgen me het eerste kippenvelmoment. Vervolgens is duidelijk dat Robin vasthoudt aan de volgorde op de cd. Hoogtepunten zijn de melancholische rillingen die ontstaan bij The Drifter, Don’t Ask en Baby, Hold On. De liefdespaden die Robin doorwandelt zijn niet bepaald bemoedigd, maar ze leveren wel al twee decennia wonderschone nummers op. Ook op de laatste plaat blijft het ondraaglijk verlangen naar de perfecte liefde doorschijnen. Toch klinkt alles hoopvoller dan vroeger. Robin is zichtbaar tevreden en amuseert zich op het podium. Dit was in het verleden vaak anders, toen zijn zelfbeklag soms meer zijn bindteksten dan zijn songs beheerste.

As We Make Our Way komt live zeer sterk over en moet zeker niet onderdoen voor de oudere albums. Nieuw is de duidelijke afwisseling tussen het hardere werk en de verstilde singer-song nummers. Bij het energieke California krijgen de gitaren een duidelijke hoofdrol. Bij het prachtige It’s Easy to Be Lonely en St. Tropez / the Hustle is een opbouwende muur van gitaren heel bepalend. Vaak is de vergelijking met postrock niet veraf en dat kunnen de fans van The God Machine zeker smaken. Ook nadat de nummers van het laatste album gepasseerd zijn, zet de rockerige trend zich verder. Het publiek wordt stevig verwend met oude klassiekers en onbekendere pareltjes want wat start met het stevige Bad Man wordt pas tien nummers later beëindigd met de meezinger I Left You. Tussendoor maakt Robin tijd vrij om een aantal mensen te bedanken. Ook Studio Brussel krijgt een eervolle vermelding, waarna hij de tonen inzet van het emotionele So Slow uit het debuutalbum. De woorden ‘But death comes so slow, When you’re waiting, When you’re waiting to be taken’ komen hard aan voor iedereen die in het verleden te maken heeft gehad met de strijd tegen ongeneeslijke ziekten. Ook met Ship In The Sand toont Sophia dat het gerust naast Elliot Smith en Nick Drake kan gaan staan in het rijtje van geniale singer-songwriters. De hoogtepunten blijven zich opstapelen. Het bekendste nummer van Sophia Oh My Love zingt iedereen enthousiast mee en met The River Song veroorzaakt een Wall Of Sound een heerlijk gevoel door je gehele lichaam. Sophia speelt in totaal twee uur en dit mocht van zowel Robin als het publiek nog een pak langer duren. Van een comeback gesproken! Dit is voor mij nu al een kanshebber voor het concert van het jaar. Thanks Robin!

Geplaatst in Things About Music | Een reactie plaatsen

Other (13): Interview in Kerk en Leven over de toekomst.

Deze week sta ik samen met mijn grootmoeder Magda Sermon en mijn broer Pieter Serrien (www.pieterserrien.be) in het magazine Kerk en Leven (https://www.kerknet.be/organisatie/kerk-leven). We werden geïnterviewd over ons geloof in een vredevolle toekomst.

Je kan het artikel hier lezen: Interview Kerk en Leven

Geplaatst in Philosophy Of Music | Een reactie plaatsen

Other (12) Lezing ‘maakbaarheid’ te Roeselare, donderdag 19 januari.

In samenwerking met de Maakbare mens vzw geef ik volgende week donderdag 19 januari een middaglezing over de manier waarop de hedendaagse mens de natuurlijke evolutie van zichzelf alsmaar meer in eigen handen neemt in een eeuwige zoektocht naar maakbaarheid.

Ik sta vooral stil bij een aantal ethische vragen die binnen deze al dan niet onmogelijke zoektocht naar maakbaarheid noodzakelijk te stellen zijn.

Wees welkom!

U kan reserveren op: http://www.arhus.be/kalender/kalenderdetail/?tx_pxevents_pi1%5BshowUid%5D=587&tx_pxevents_pi1%5BBack%5D=108&cHash=809a243db5fcb4d8e27026bf63c83db3

Geplaatst in Other | Een reactie plaatsen

Things About Music (14): Tsar B in de Vooruit.

050416-tsarb

Optredens op zondag zijn doorgaans rustiger dan op zaterdag. Daar was vandaag (18/12/2016) echter weinig van te merken. De balzaal is uitverkocht voor een concert van de Belgische Tsar B. Ik plaats me midden in de massa en luister aandachtig naar een Belgische belofte waar ik slechts 1 nummer goed van ken.

Tsar B is vrij nieuw in het Belgische muzieklandschap. Eind 2015 werd de band voorgesteld als het soloproject van Justine Bourgeus, die u o.a. kent als de violiste van School Is Cool. Daar houdt de vergelijking met School Is Cool dan ook op, want Justine omschrijft haar nieuwe muziek als ‘Dark Blue Oriental R&B’. We moesten wachten tot haar single ‘Escalate’ om te weten hoe dat genre klinkt. Een succes was het in ieder geval. Tsar B was dit jaar een veelbesproken belofte en speelde o.a. op Pukkelpop. Eind augustus kwam haar eerste EP uit. Om haar succesvolle jaar af te sluiten stelde ze haar eerste wapenfeit voor in een beperkt aantal zalen. Democrazy krijgt de eer om ze te ontvangen in de Balzaal van de Vooruit.

Justine Bourgeus begint haar set meteen met haar beste én bekendste nummer ‘Myth’. De muzikale ingrediënten die ze in dit nummer steekt zijn een rode draad doorheen de rest van de set: een bezwerende vrouwenstem, diepe R&B-beats, donkere mysterieuze elektronica en een oosters sfeertje. Justine danst als een sexy koningin op het podium en laat haar muzikale demonen los op het publiek. Ze slaagt er meteen in om een bedwelmende sfeer te scheppen, waarbij het vrij moeilijk is om stil te blijven staan.

Haar sterktepunt is echter meteen ook haar zwaktepunt: na een tweetal nummers heeft ze haar ziel al volledig blootgelegd en volgt vooral herhaling van wat al geweest is: meer diepe R&B-beats, meer bezwerende woorden en meer garam masala. Op zich is hier niets mis mee, maar de meeste nummers lijken te veel op een herwerking van haar twee hits ‘Myth’ en ‘Escalate’. Hierdoor volgen er weinig verrassingen en is de set eerder voorspelbaar. Justine trekt daarnaast al snel vooral de visuele aandacht van het publiek. Haar excentrieke schaars geklede zelf, felle stroboscopische lichten en een groteske diamant die midden op het podium is geplaatst, dienen waarschijnlijk om het mysterieus R&B -plaatje te vervolledigen. Bij mij zorgen ze spijtig genoeg eerder voor het ontdekken van haar tweede zwaktepunt: het gebrek aan live-elementen. Stemmen, violen en beats worden constant in een loop gegoten waardoor iedereen op podium meermaals op zijn Regi’s handjes in de lucht zou kunnen steken.

Maar geen paniek Justine! Zowel het gebrek aan een echte liveperformance als de voorspelbaarheid van de muziek worden deels rechtgezet door het talent en de goede ideeën die wel hoorbaar aanwezig zijn tijdens het optreden. Justine zingt heel toonvast en gebruikt haar stem op een originele manier. Ook komt de gehele band zelfzeker over en tasten ze nieuwe wegen af binnen het elektronische genre. Het zou leuk zijn om Justine in de toekomst ook meer viool te zien spelen bij deze groep. Ook meer werken met stiltemomenten zou haar muziek meer variatie en spanning kunnen geven. Misschien was het gewoon te vroeg om al in de Vooruit te spelen. Het optreden duurde nog geen uur en moest vooral publiek aantrekken die haar twee singles al eens op de radio hebben gehoord. Blijven samenspelen en experimenteren is dus de boodschap en dan ben ik zeker benieuwd hoe haar debuutalbum zal klinken!

Geplaatst in Things About Music | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Things about Music (13): Jan Swerts in de Handelsbeurs.

110816-swerts-jan

Melancholische zielen verzamelen zich op deze winteravond (03/12/2016) in de Handelbeurs in Gent voor een concert van Jan Swerts. De Limburger is 3 platen ver, 3 haltes in de duisternis. Ik trotseer de winterkou en strijk me neer in een comfortabele zitstoel voor een avondje Weltschmerz.

Jan Swerts is reeds langere tijd geen onbekende meer in het Belgische muzieklandschap. Met zijn debuut ‘Weg’ uit 2010 stelde hij zich voor aan de wereld als een neoklassieke pianist die iets wat moeilijk verteerbare, melancholieke muziek maakt die hij combineerde met dromerige teksten en droevig klinkende strijkers. Zijn tweede plaat ‘Anatomie van de Melancholie’ (2013) werd een stap naar het bredere publiek. Tristesse werd een vaste waarde in zijn muzikaal oeuvre. Hij wijdde zijn volledige album aan een aantal persoonlijke helden (waaronder bijvoorbeeld Luc De vos en Jotie T’ Hooft) die al eerder de melancholische neigingen van de mens trachtten te kanaliseren. Het leverde hem een bloedmooie en intense plaat op dat smaakte naar meer. Dat kwam er ook want het concert in de Handelbeurs maakt deel uit van de tournee van zijn meest recente album ‘Schaduwland’ (2016), dat de vorige albums zowel visueel als auditief overtreft in zwartgalligheid.

De muzikale avond begint met een concert van Bing & Ruth, een New Yorkse pianist die in februari 2017 zijn derde album op de wereld zal afsturen. Hij brengt een korte maar krachtige reeks repetitieve minimalistische nummers, die gebouwd zijn op een progressie van terugkerende akkoorden. Met momenten doet de muziek denken aan de pianoversie van gitarist James Blackshaw, maar om hem te overtreffen moet Bing & Ruth origineler uit de hoek komen. Hoewel ik genoten heb van dit kort voorprogramma lijkt de muziek nog teveel gebaseerd op dromerige improvisatie zonder vernieuwende sfeerschepping.

Na een klein kwartiertje pauze betreedt Jan Swerts het podium samen met een 7-koppig gezelschap (2 gitaren, 2 violen, een contrabas, een cello en een drum). Op een iets wat ongemakkelijke wijze vraagt hij aan het publiek om het komende optreden te ervaren als een film. Dit wil zeggen: niet klappen tussen de nummers, zo weinig mogelijk kuchen en de stilte bewaren. Hij wil ons meenemen naar een filmisch en auditief schaduwland dat qua tristesse de kerstmarkt overtreft. Ik ben alvast benieuwd.

Het optreden begint nog enigszins hoopvol. Heldere lichten, foto’s van een schijnbaar gelukkig gezin en sferische gitaren die bij momenten zelfs optimistisch klinken, bepalen mijn eerste muzikale ervaringen. Naarmate de nummers zich opvolgen ontspruit zich echter al snel een apocalyptisch zombietafereel. Mijn netvlies wordt overspoeld met beelden van verval en duisternis. Er volgt een reeks ontploffingen, gebroken ramen, ingestorte gebouwen en een afgetakelde wereld die gelijkenissen kent met The Walking Dead. Met een intense weemoed verklankt Swerts zijn donkerste demonen die dansen op de rand van een diepe afgrond. De rustige pianonummers mengen zijn dromerige stem met ballades die doen denken aan Ólafur Arnalds en Nils Frahm. Dit wisselt hij af met bombastische dreigende nummers die menig postrockers zullen beamen. Het muzikale gezelschap begeleidt me doorheen een zombielandschap waar de levenloosheid van een verslagen wereld me strak in de ogen aanstaart.

Het optreden voelt als een evenwichtsoefening tussen het toelaten van mijn donkerste gedachten en het vermijden van een zwartgallige weemoed die me dreigt op te slokken. Swerts verbeeldt zijn wereldpijn aan het publiek via beeld en klank, omdat woorden tekortschieten om de onuitsprekelijke gevoelens te benoemen. Hij doet dit op een zodanig intense persoonlijke manier dat ik niet kan ontsnappen aan de donkere chaos. Bij bands zoals Godspeed You! Black Emperor blijft de zwartgalligheid in de muziek nog enigszins abstract, maar daar doet Swerts niet aan mee. Zijn muzikaal verhaal is tegelijk een zeer persoonlijk verhaal, waarin zijn leven als gebroken man de hoofdrol opneemt.

De omarming van de duisternis bereikt zijn hoogtepunt bij het laatste nummer ‘punt’. Ik sluit mijn ogen en nestelt me in een ontastbare muzikale wereld, voorgebracht door de heldere pianoklanken die door de zaal zinderen. Op dat moment sijpelt de muzikale troost door. De donkere klanken, beelden en woorden brengen een soort onverwacht comfort met zich mee. Het geeft een gevoel van rust dat zelfs het meest intense verdriet dat een mens kan voelen, kan worden omgezet in iets hoorbaars. Ik ervaar het onuitsprekelijke zonder aan wanhoop ten onder te gaan. Swerts lijkt een levenswijsheid door te geven: omarm niet alleen blijdschap en geluk in het leven maar laat ook de donkere kanten van het leven toe. Vechten tegen de duisternis in moeilijke tijden is immers als vechten tegen een onoverwinnelijke vijand. Staak de strijd, verbeeld en verklank de tristesse en de vijand wordt draaglijk of hoe Swerts het zelf in een interview verwoordde: ‘Mijn zwartgalligheid heeft me al veel vreugde bezorgd.’

Na een overweldigend applaus brengt Swerts nog twee oude nummers uit zijn andere albums. Het mooie ‘Een Verlangen Naar Ontroostbaarheid’ draagt hij op aan wijlen Patricia De Martelaere die in een gelijkaardig essay op een authentieke manier filosofeerde over leven, kunst en de dood. Op zich een mooi sluitstuk van het optreden, maar de bisnummers hoeven niet echt voor mij. De intense muzikale ervaring die Schaduwland teweegbracht was voldoende om me te overtuigen dat Jan Swerts niet alleen een mooi mens is, maar ook een kunstenaar. Ik hoop dat hij nog lang muzikale troost kan schenken aan de wereld.

Geplaatst in Things About Music | Een reactie plaatsen

Things about Music (12): Marching Church @ Trefpunt.

marching-church-720x474

Op deze miezerige herfstavond (17/11/16) brengt Democrazy Marching Church naar het Trefpunt in Gent. Hoewel de weergoden niet direct zin hebben om mensen te plezieren, is de opkomst voor het optreden groot. De reden hiervoor ligt hoogstwaarschijnlijk bij het feit dat de frontman (+ gitarist) van de band de postpunkwereld al een aantal jaren overwinnen met het Deense Iceage. Is hun interesse terecht? Ik neem mijn zwartjas uit de kast en nestel me tussen de gezellige menigte.

Marching Church werd bij hun debuutplaat ‘This World Is Not Enough’ in 2015 voorgesteld als het soloproject van Iceage zanger Elias Ronnefelt. Tijdens de opnames in 2014 verzamelde zich echter een 5-koppige gezelschap achter hem en werd het een soort bona fide bigband van Sacred Bones Records (waar o.a. Jenny Hval en Psychic Ills ook platen uitgeven). Het optreden in Trefpunt werd vooral een voorstelling van hun tweede plaat ‘Telling It Like This’, die op 28 oktober 2016 werd losgelaten op de wereld. Als deel van een Europese tournee, passeerden de jonge postpunkers de Arteveldestad.

Lichten doven, een mysterieuze duisternis primeert. Het eerste nummer creëert een Lychiaanse sfeer in de zaal en is meteen het beste nummer van de avond. De combinatie van een meer typische postpunk sound, helder trompetgeschal en hoge djembé tonen bezorgen me een vreemd soort kippenvel. Elias waggelt met zijn kenmerkende onverschillige houding het podium op en laat zijn demonen los op het publiek. Zijn verwrongen ziel laat zijn typische nonchalante lage stem weerklinken. Iceage 2? Niet helemaal, het voelt anders. De combinatie van het agressieve ritme en de rauwe punkgitaren doen denken aan Iceage, maar Marching Church voegt een aantal vernieuwende elementen toe die verfrissend werken. Vooral de trompet is doorheen het concert een interessante én originele toevoeging.

Snelle agressieve nummers wisselen zich af met rustigere nummers en de stem van Elias is verrassend goed deze avond. Buiten zijn gemurmel tussen de songs zingt Elias bijna net zo goed als op de albums. Dat is zeker een vooruitgang in vergelijking met vroeger, want toen ik hem in het verleden bij Iceage hoorde zingen (bijvoorbeeld in 2011 in de Charlatan) klonk het eerder als kattengejank dan als talent. Zijn dronken en verwarde performances waren toen een gewoonte maar vanavond lijkt hij fris en helder.

De teksten blijven jammer genoeg wel nog vaak onverstaanbaar, hoewel ‘Heart of Life’ overkomt als een bescheiden meezing postpunkhit en de tekst in afsluiter ‘2016’ vrij duidelijk is. Ook ritmisch loopt het deze avond niet al te goed. De muzikanten zitten er regelmatig naast en het valt op dat de gitarist (toevallig van Iceage zelf) het meest ‘juist’ speelt. Doorheen het optreden steekt daardoor de vergelijking met Iceage toch weer de kop op. Waarom mengt Elias de originele Marching Church elementen (zoals de djembé en de trompet) niet gewoon meer in de muziek van Iceage? Waarom een nieuwe band oprichten als de muzikanten van Iceage veel strakker spelen? De combinatie van rauwe postpunk, plots trompetgeschal en violen werkten immers al heel goed in sommige nummers van Iceage laatste album ‘Plowing Into The Field of Love’ (ik denk hierbij bijvoorbeeld aan ‘Forever’).

Hoewel ik vandaag zeker geen slecht optreden zag, hoop ik vooral snel op een nieuwe plaat van Iceage. Elias geef ik daarom dan maar wat goede raad: laat Marching Church voor wat het is (een one-time project) en concentreer je op het talentvolle Iceage. En nu ga ik de regen trotseren. Dat moet een mens nu eenmaal, of je nu naar postpunk luistert of niet.

Geplaatst in Things About Music | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen