Other (13): Interview in Kerk en Leven over de toekomst.

Deze week sta ik samen met mijn grootmoeder Magda Sermon en mijn broer Pieter Serrien (www.pieterserrien.be) in het magazine Kerk en Leven (https://www.kerknet.be/organisatie/kerk-leven). We werden geïnterviewd over ons geloof in een vredevolle toekomst.

Je kan het artikel hier lezen: Interview Kerk en Leven

Geplaatst in Philosophy Of Music | Een reactie plaatsen

Other (12) Lezing ‘maakbaarheid’ te Roeselare, donderdag 19 januari.

In samenwerking met de Maakbare mens vzw geef ik volgende week donderdag 19 januari een middaglezing over de manier waarop de hedendaagse mens de natuurlijke evolutie van zichzelf alsmaar meer in eigen handen neemt in een eeuwige zoektocht naar maakbaarheid.

Ik sta vooral stil bij een aantal ethische vragen die binnen deze al dan niet onmogelijke zoektocht naar maakbaarheid noodzakelijk te stellen zijn.

Wees welkom!

U kan reserveren op: http://www.arhus.be/kalender/kalenderdetail/?tx_pxevents_pi1%5BshowUid%5D=587&tx_pxevents_pi1%5BBack%5D=108&cHash=809a243db5fcb4d8e27026bf63c83db3

Geplaatst in Other | Een reactie plaatsen

Things About Music (14): Tsar B in de Vooruit.

050416-tsarb

Optredens op zondag zijn doorgaans rustiger dan op zaterdag. Daar was vandaag (18/12/2016) echter weinig van te merken. De balzaal is uitverkocht voor een concert van de Belgische Tsar B. Ik plaats me midden in de massa en luister aandachtig naar een Belgische belofte waar ik slechts 1 nummer goed van ken.

Tsar B is vrij nieuw in het Belgische muzieklandschap. Eind 2015 werd de band voorgesteld als het soloproject van Justine Bourgeus, die u o.a. kent als de violiste van School Is Cool. Daar houdt de vergelijking met School Is Cool dan ook op, want Justine omschrijft haar nieuwe muziek als ‘Dark Blue Oriental R&B’. We moesten wachten tot haar single ‘Escalate’ om te weten hoe dat genre klinkt. Een succes was het in ieder geval. Tsar B was dit jaar een veelbesproken belofte en speelde o.a. op Pukkelpop. Eind augustus kwam haar eerste EP uit. Om haar succesvolle jaar af te sluiten stelde ze haar eerste wapenfeit voor in een beperkt aantal zalen. Democrazy krijgt de eer om ze te ontvangen in de Balzaal van de Vooruit.

Justine Bourgeus begint haar set meteen met haar beste én bekendste nummer ‘Myth’. De muzikale ingrediënten die ze in dit nummer steekt zijn een rode draad doorheen de rest van de set: een bezwerende vrouwenstem, diepe R&B-beats, donkere mysterieuze elektronica en een oosters sfeertje. Justine danst als een sexy koningin op het podium en laat haar muzikale demonen los op het publiek. Ze slaagt er meteen in om een bedwelmende sfeer te scheppen, waarbij het vrij moeilijk is om stil te blijven staan.

Haar sterktepunt is echter meteen ook haar zwaktepunt: na een tweetal nummers heeft ze haar ziel al volledig blootgelegd en volgt vooral herhaling van wat al geweest is: meer diepe R&B-beats, meer bezwerende woorden en meer garam masala. Op zich is hier niets mis mee, maar de meeste nummers lijken te veel op een herwerking van haar twee hits ‘Myth’ en ‘Escalate’. Hierdoor volgen er weinig verrassingen en is de set eerder voorspelbaar. Justine trekt daarnaast al snel vooral de visuele aandacht van het publiek. Haar excentrieke schaars geklede zelf, felle stroboscopische lichten en een groteske diamant die midden op het podium is geplaatst, dienen waarschijnlijk om het mysterieus R&B -plaatje te vervolledigen. Bij mij zorgen ze spijtig genoeg eerder voor het ontdekken van haar tweede zwaktepunt: het gebrek aan live-elementen. Stemmen, violen en beats worden constant in een loop gegoten waardoor iedereen op podium meermaals op zijn Regi’s handjes in de lucht zou kunnen steken.

Maar geen paniek Justine! Zowel het gebrek aan een echte liveperformance als de voorspelbaarheid van de muziek worden deels rechtgezet door het talent en de goede ideeën die wel hoorbaar aanwezig zijn tijdens het optreden. Justine zingt heel toonvast en gebruikt haar stem op een originele manier. Ook komt de gehele band zelfzeker over en tasten ze nieuwe wegen af binnen het elektronische genre. Het zou leuk zijn om Justine in de toekomst ook meer viool te zien spelen bij deze groep. Ook meer werken met stiltemomenten zou haar muziek meer variatie en spanning kunnen geven. Misschien was het gewoon te vroeg om al in de Vooruit te spelen. Het optreden duurde nog geen uur en moest vooral publiek aantrekken die haar twee singles al eens op de radio hebben gehoord. Blijven samenspelen en experimenteren is dus de boodschap en dan ben ik zeker benieuwd hoe haar debuutalbum zal klinken!

Geplaatst in Things About Music | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Things about Music (13): Jan Swerts in de Handelsbeurs.

110816-swerts-jan

Melancholische zielen verzamelen zich op deze winteravond (03/12/2016) in de Handelbeurs in Gent voor een concert van Jan Swerts. De Limburger is 3 platen ver, 3 haltes in de duisternis. Ik trotseer de winterkou en strijk me neer in een comfortabele zitstoel voor een avondje Weltschmerz.

Jan Swerts is reeds langere tijd geen onbekende meer in het Belgische muzieklandschap. Met zijn debuut ‘Weg’ uit 2010 stelde hij zich voor aan de wereld als een neoklassieke pianist die iets wat moeilijk verteerbare, melancholieke muziek maakt die hij combineerde met dromerige teksten en droevig klinkende strijkers. Zijn tweede plaat ‘Anatomie van de Melancholie’ (2013) werd een stap naar het bredere publiek. Tristesse werd een vaste waarde in zijn muzikaal oeuvre. Hij wijdde zijn volledige album aan een aantal persoonlijke helden (waaronder bijvoorbeeld Luc De vos en Jotie T’ Hooft) die al eerder de melancholische neigingen van de mens trachtten te kanaliseren. Het leverde hem een bloedmooie en intense plaat op dat smaakte naar meer. Dat kwam er ook want het concert in de Handelbeurs maakt deel uit van de tournee van zijn meest recente album ‘Schaduwland’ (2016), dat de vorige albums zowel visueel als auditief overtreft in zwartgalligheid.

De muzikale avond begint met een concert van Bing & Ruth, een New Yorkse pianist die in februari 2017 zijn derde album op de wereld zal afsturen. Hij brengt een korte maar krachtige reeks repetitieve minimalistische nummers, die gebouwd zijn op een progressie van terugkerende akkoorden. Met momenten doet de muziek denken aan de pianoversie van gitarist James Blackshaw, maar om hem te overtreffen moet Bing & Ruth origineler uit de hoek komen. Hoewel ik genoten heb van dit kort voorprogramma lijkt de muziek nog teveel gebaseerd op dromerige improvisatie zonder vernieuwende sfeerschepping.

Na een klein kwartiertje pauze betreedt Jan Swerts het podium samen met een 7-koppig gezelschap (2 gitaren, 2 violen, een contrabas, een cello en een drum). Op een iets wat ongemakkelijke wijze vraagt hij aan het publiek om het komende optreden te ervaren als een film. Dit wil zeggen: niet klappen tussen de nummers, zo weinig mogelijk kuchen en de stilte bewaren. Hij wil ons meenemen naar een filmisch en auditief schaduwland dat qua tristesse de kerstmarkt overtreft. Ik ben alvast benieuwd.

Het optreden begint nog enigszins hoopvol. Heldere lichten, foto’s van een schijnbaar gelukkig gezin en sferische gitaren die bij momenten zelfs optimistisch klinken, bepalen mijn eerste muzikale ervaringen. Naarmate de nummers zich opvolgen ontspruit zich echter al snel een apocalyptisch zombietafereel. Mijn netvlies wordt overspoeld met beelden van verval en duisternis. Er volgt een reeks ontploffingen, gebroken ramen, ingestorte gebouwen en een afgetakelde wereld die gelijkenissen kent met The Walking Dead. Met een intense weemoed verklankt Swerts zijn donkerste demonen die dansen op de rand van een diepe afgrond. De rustige pianonummers mengen zijn dromerige stem met ballades die doen denken aan Ólafur Arnalds en Nils Frahm. Dit wisselt hij af met bombastische dreigende nummers die menig postrockers zullen beamen. Het muzikale gezelschap begeleidt me doorheen een zombielandschap waar de levenloosheid van een verslagen wereld me strak in de ogen aanstaart.

Het optreden voelt als een evenwichtsoefening tussen het toelaten van mijn donkerste gedachten en het vermijden van een zwartgallige weemoed die me dreigt op te slokken. Swerts verbeeldt zijn wereldpijn aan het publiek via beeld en klank, omdat woorden tekortschieten om de onuitsprekelijke gevoelens te benoemen. Hij doet dit op een zodanig intense persoonlijke manier dat ik niet kan ontsnappen aan de donkere chaos. Bij bands zoals Godspeed You! Black Emperor blijft de zwartgalligheid in de muziek nog enigszins abstract, maar daar doet Swerts niet aan mee. Zijn muzikaal verhaal is tegelijk een zeer persoonlijk verhaal, waarin zijn leven als gebroken man de hoofdrol opneemt.

De omarming van de duisternis bereikt zijn hoogtepunt bij het laatste nummer ‘punt’. Ik sluit mijn ogen en nestelt me in een ontastbare muzikale wereld, voorgebracht door de heldere pianoklanken die door de zaal zinderen. Op dat moment sijpelt de muzikale troost door. De donkere klanken, beelden en woorden brengen een soort onverwacht comfort met zich mee. Het geeft een gevoel van rust dat zelfs het meest intense verdriet dat een mens kan voelen, kan worden omgezet in iets hoorbaars. Ik ervaar het onuitsprekelijke zonder aan wanhoop ten onder te gaan. Swerts lijkt een levenswijsheid door te geven: omarm niet alleen blijdschap en geluk in het leven maar laat ook de donkere kanten van het leven toe. Vechten tegen de duisternis in moeilijke tijden is immers als vechten tegen een onoverwinnelijke vijand. Staak de strijd, verbeeld en verklank de tristesse en de vijand wordt draaglijk of hoe Swerts het zelf in een interview verwoordde: ‘Mijn zwartgalligheid heeft me al veel vreugde bezorgd.’

Na een overweldigend applaus brengt Swerts nog twee oude nummers uit zijn andere albums. Het mooie ‘Een Verlangen Naar Ontroostbaarheid’ draagt hij op aan wijlen Patricia De Martelaere die in een gelijkaardig essay op een authentieke manier filosofeerde over leven, kunst en de dood. Op zich een mooi sluitstuk van het optreden, maar de bisnummers hoeven niet echt voor mij. De intense muzikale ervaring die Schaduwland teweegbracht was voldoende om me te overtuigen dat Jan Swerts niet alleen een mooi mens is, maar ook een kunstenaar. Ik hoop dat hij nog lang muzikale troost kan schenken aan de wereld.

Geplaatst in Things About Music | Een reactie plaatsen

Things about Music (12): Marching Church @ Trefpunt.

marching-church-720x474

Op deze miezerige herfstavond (17/11/16) brengt Democrazy Marching Church naar het Trefpunt in Gent. Hoewel de weergoden niet direct zin hebben om mensen te plezieren, is de opkomst voor het optreden groot. De reden hiervoor ligt hoogstwaarschijnlijk bij het feit dat de frontman (+ gitarist) van de band de postpunkwereld al een aantal jaren overwinnen met het Deense Iceage. Is hun interesse terecht? Ik neem mijn zwartjas uit de kast en nestel me tussen de gezellige menigte.

Marching Church werd bij hun debuutplaat ‘This World Is Not Enough’ in 2015 voorgesteld als het soloproject van Iceage zanger Elias Ronnefelt. Tijdens de opnames in 2014 verzamelde zich echter een 5-koppige gezelschap achter hem en werd het een soort bona fide bigband van Sacred Bones Records (waar o.a. Jenny Hval en Psychic Ills ook platen uitgeven). Het optreden in Trefpunt werd vooral een voorstelling van hun tweede plaat ‘Telling It Like This’, die op 28 oktober 2016 werd losgelaten op de wereld. Als deel van een Europese tournee, passeerden de jonge postpunkers de Arteveldestad.

Lichten doven, een mysterieuze duisternis primeert. Het eerste nummer creëert een Lychiaanse sfeer in de zaal en is meteen het beste nummer van de avond. De combinatie van een meer typische postpunk sound, helder trompetgeschal en hoge djembé tonen bezorgen me een vreemd soort kippenvel. Elias waggelt met zijn kenmerkende onverschillige houding het podium op en laat zijn demonen los op het publiek. Zijn verwrongen ziel laat zijn typische nonchalante lage stem weerklinken. Iceage 2? Niet helemaal, het voelt anders. De combinatie van het agressieve ritme en de rauwe punkgitaren doen denken aan Iceage, maar Marching Church voegt een aantal vernieuwende elementen toe die verfrissend werken. Vooral de trompet is doorheen het concert een interessante én originele toevoeging.

Snelle agressieve nummers wisselen zich af met rustigere nummers en de stem van Elias is verrassend goed deze avond. Buiten zijn gemurmel tussen de songs zingt Elias bijna net zo goed als op de albums. Dat is zeker een vooruitgang in vergelijking met vroeger, want toen ik hem in het verleden bij Iceage hoorde zingen (bijvoorbeeld in 2011 in de Charlatan) klonk het eerder als kattengejank dan als talent. Zijn dronken en verwarde performances waren toen een gewoonte maar vanavond lijkt hij fris en helder.

De teksten blijven jammer genoeg wel nog vaak onverstaanbaar, hoewel ‘Heart of Life’ overkomt als een bescheiden meezing postpunkhit en de tekst in afsluiter ‘2016’ vrij duidelijk is. Ook ritmisch loopt het deze avond niet al te goed. De muzikanten zitten er regelmatig naast en het valt op dat de gitarist (toevallig van Iceage zelf) het meest ‘juist’ speelt. Doorheen het optreden steekt daardoor de vergelijking met Iceage toch weer de kop op. Waarom mengt Elias de originele Marching Church elementen (zoals de djembé en de trompet) niet gewoon meer in de muziek van Iceage? Waarom een nieuwe band oprichten als de muzikanten van Iceage veel strakker spelen? De combinatie van rauwe postpunk, plots trompetgeschal en violen werkten immers al heel goed in sommige nummers van Iceage laatste album ‘Plowing Into The Field of Love’ (ik denk hierbij bijvoorbeeld aan ‘Forever’).

Hoewel ik vandaag zeker geen slecht optreden zag, hoop ik vooral snel op een nieuwe plaat van Iceage. Elias geef ik daarom dan maar wat goede raad: laat Marching Church voor wat het is (een one-time project) en concentreer je op het talentvolle Iceage. En nu ga ik de regen trotseren. Dat moet een mens nu eenmaal, of je nu naar postpunk luistert of niet.

Geplaatst in Things About Music | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Other (11): lezingaanbod over muziekfenomenologie en/of stamceldonatie.

Beste lezer

De voorbij jaren ben ik intensief bezig geweest met onderzoek in de fenomenologie van de muziek. Ik schreef een masterscriptie in de wijsbegeerte over dit thema en won hiermee in 2015 de Geert Grote Pen prijs (http://www.geertgrotepen.nl/). Dit is een scriptieprijs die elk jaar wordt toegekend aan de beste Nederlandstalige thesis in de wijsbegeerte. De jury waardeerde mijn werk omwille van zijn intrigerende, originele aanpak en de toegankelijkheid van de tekst, waarbij een echte filosofische vraagstelling centraal stond. Omdat ik veel waarde hecht aan toegankelijkheid, bied ik via deze site een lezing aan die de essentie van mijn onderzoek probeert samen te vatten. Tijdens de voordracht zal ik op een interactieve manier proberen uit te leggen hoe een fenomenologie van de muzikale ervaring tot stand komt en welke conclusies we hieruit kunnen trekken. Het publiek heeft geen specifieke voorkennis nodig om deze lezing te kunnen volgen. Wel zorgt een voorkennis in de wijsbegeerte voor een dieper inzicht in de materie.

the_function_of_music-8629

Naast muziekfenomenologie heb ik me de voorbije jaren ook gespecialiseerd in de ethiek van stamceldonatie o.a. via opiniestukken en projecten (zie andere blogberichten). Ook over dit thema bied ik lezingen aan samen met De Maakbare Mens vzw ( zie http://www.demaakbaremens.org/). Tijdens de voordracht wordt uitgelegd wat stamcelonderzoek is en zal er verder worden ingezoomd op stamceldonatie en op mijn persoonlijke bijdrages binnen het debat. Uiteraard wordt er tijd vrijgemaakt voor vragen. Het publiek heeft geen voorkennis nodig om deze lezing te volgen.

knipsel

Voor meer informatie en details over de lezingen kan je mij contacteren via deze website. Vul hiervoor het contactformulier in bij het icoontje ‘contact’ rechtsboven op de site.

Beste groeten,

Tomas

Geplaatst in Other | Een reactie plaatsen

Things about music (11): Muziek in het nachtlicht

Eefje-de-Visser-foto-door-Luis-Alonso-Rios-Zertuche-landscape-HR-1920x1080

Eefje De Visser in Vooruit, Gent, 30 maart 2016.

Het concert van Eefje De Visser (30/03/16) werd door Democrazy zelf van de Charlatan verplaatst naar de grotere balzaal in de Vooruit. Veel interesse dus voor de 30-jarige Nederlandse uit Gouda. Haar cd’s ken ik ondertussen vanbuiten dus dit was een perfect moment om de talentvolle vrouw eens live aan het werk te zien.

Eefje de Visser is voor velen geen nieuwkomer meer in het muzieklandschap. Met haar debuut ‘De Koek’ (2011) bleef ze nog enigszins onder de radar, maar toen ‘Het Is’ verscheen in 2013 was elke muziekliefhebber ervan overtuigd dat deze jonge vrouw het ver ging schoppen in de muziekindustrie. Met de moeilijke derde ‘Nachtlicht’ (2016) probeert ze de twijfelaars over de streep te trekken en kwam ze voor een clubtour naar België. De laatste stop werd onze Arteveldestad.

Bij het begin van het concert valt meteen het synchrone verband tussen het visuele en het auditieve op. De band is volledig gehuld in een blauw nachtlicht dat een onwetende luisteraar doet vermoeden dat hij naar een postrock concert aan het kijken is. Niets is minder waar, want door de directe verwijzing naar de albumhoes van het laatste album weet Eefje de aandacht van het publiek meteen op een mooie manier te trekken. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het hele concert grotendeels draait rond de nummers uit ‘Nachtlicht’. Het blauwe licht blijft afwisselend met andere zachte kleuren een visuele constante door haar repertoire die ons op een zachte manier door de muzikale avond leidt.

De vijfkoppige band start met drie nummers uit ‘Nachtlicht’. Al van bij het begin merk je dat de groep technisch zeer sterk is en meteen de sfeer van het album live kan overbrengen. Als ik mijn ogen sluit, merk je weinig verschillen op met de cd. Haar stem klinkt even helder en oprecht als in je woonkamer en muzikaal zijn er weinig fouten op te merken. Eefje wisselt haar nummers uit ‘Nachtlicht’ soms af met de bekende nummers uit haar twee vorige albums. O.a. het nummer ‘Genoeg’ krijgt een welverdiend applaus. Af en toe brengt ze ook op een oprechte en zeer bescheiden manier een dankjewel uit naar het publiek, haar bandleden en het gehele tourteam. Dit maakt haar niet alleen een goede zangeres, maar ook een erg aangename persoon.

Opvallend in dit hele muzikale verhaal is natuurlijk dat de teksten van Eefje op een haast ongeduldige en aparte wijze in het Nederlands worden gezongen. Menig muziekliefhebber zou bij het lezen van deze review meteen een link leggen met andere Nederlandstalige muziek. Maar telkens ik deze verbanden leg, komt de beschrijving van haar muziek tekort. Het is moeilijk om Eefje De Visser in een muzikale categorie te plaatsen. Niet dat dit hoeft natuurlijk maar het zou te eenvoudig zijn om haar muziek te benoemen als ‘Engelstalige indie met Nederlandse teksten’. Daarvoor zijn haar muzikale woorden te uitgebalanceerd. De Visser slaagt erin om de Nederlandse taal een nieuwe wending te geven. Ze is subtiel in haar uitspraak en complex in haar zinsbouw, terwijl haar timbre een poëtische sfeer uitstraalt. Haar zachte woorden dansen op een sterk uitgewerkte ritmische structuur, die in combinatie met de elektronische geluiden een authentiek geluid creëert dat liefhebbers van Duystermuziek zeker zullen smaken.

Het gehele concert ademt deze aangename oprechte sfeer uit. Het laat het publiek genieten van een geslaagde muzikale reis. Bij de bisnummers speelt ze een minimalistische versie van ‘Nee Joh’ waar een harmonische samenzang kippenvel creëert bij de luisteraars. Toch schuilt er een gevaar in haar performance. De stem van Eefje reikt ver, maar vaak in dezelfde richting. De structuur van de nummers is vaak hetzelfde, waardoor de variatie soms zoek is. Daarnaast besef ik dat de nood om haar nog eens live te zien eerder klein is. Het was een erg mooi optreden maar er zijn niet veel verschillen tussen de cd’s en haar performance. Wat zou er gebeuren als ze haar horizon volledig opentrekt en meer op onbekende paden zou treden? Zou haar schoonheid in stukken breken of creëert ze hiermee de afwisseling die nodig zal zijn op een langer optreden? Ik ben alvast benieuwd wat ze zal doen voor haar vierde album. Ondertussen luister ik elke dag met plezier naar haar repertoire, die het sterkst tot zijn recht komen bij een naderende zonsondergang.

Tomas

Geplaatst in Things About Music | Een reactie plaatsen